In het NU zijn is een manier om los te komen van geestelijk en fysiek lijden..zo dat klinkt veelbelovend!
Maar hoezo moet dat door in het NU te zijn? En bovendien ik ben nu toch nu in het nu en ook daar heb ik nog dezelfde shit en problemen dus hoezo in het NU? Die weerstand, dat gevecht, die innerlijke dialoog, dat onbegrip…dat is precies wat jou weerhoudt de voordelen van de kracht van het ‘NU’ te ervaren. En om dat alles te verduidelijken deel ik mijn eigen zoektocht hierin en deel ik onderin tips hoe jij ook de kracht van het NU kan ervaren.

Zo’n 21 jaar geleden kocht ik voor het eerst het boek ‘De Kracht van het Nu’.
in het begin vertelt Eckart Tolle daarin van zijn lijden en hoe hij als door de bliksem geraakt van de ene op de andere dag bevrijd was van zijn jarenlange kwelling. Een kwelling die voor hem dusdanig erg was geweest, dat hij op het punt stond een einde aan zijn Leven te maken. Ik was dus wel benieuwd hoe hij zichzelf had verlost, maar al snel haakte ik af. Ik vond er wat van en kon met mijn bewustzijn toen helemaal niets begrijpen van de termen die hij gebruikte als: het pijnlichaam, je ware zelf, identificatie met je onechte zelf. Ik vond het maar vaag en moeilijk leesbaar.Ik wilde het graag begrijpen en tegelijkertijd snapte ik meer dan de helft niet van wat er stond. Het bleef een tijd op mijn nachtkastje. Ik had namelijk nog wel wat andere dingen aan mijn hoofd. En dat was belangrijker dan het bevrijden van mijn verstand, wat ik juist daarvoor nodig had, zo dacht ik. Dus mezelf overgeven aan het NU leek me een goed idee, maar ik was toch in het Nu. En Nu was er werk aan de winkel, dus boek weg en gaan!

Ik was druk bezig met het opbouwen van mijn carriere, ik stond voor de klas en wilde betekenisvol zijn voor de kinderen en mijn medecollega’s. 10 uur per dag werken was niets in voor mij en de waardering die ik van de kinderen kreeg maakte alles goed. Die waardering vond ik heerlijk. Hoe harder ik werkte, hoe meer men zou zien dat ik goed genoeg was. Alleen zo zag ik het zelf niet. Ik herkende mijn leegtes niet, mijn behoeftes niet en onbewust hoopte ik dat een ander dat wel zou vullen als ik maar doorging. En ik wilde mijn kinderen ook kunnen geven wat ze nodig hadden, de perfecte moeder zijn……Ik wilde eigenlijk in alles wat ik deed goed zijn en falen was geen optie! En wat ik in mijn kop had, zat niet in mijn kont. Als ik iets wilde dan ging ik meteen aan de slag om dat te bewerkstelligen. En wel nú en wel direct! Want geduld stond onderaan mijn priolijstje, als het hierover ging. De uitdrukking: Geduld is een schone zaak, was voor mij onherroepelijke onzin. Schone zaak? Het vervuilde juist……dan liet je kansen liggen en stilstand was immers achteruitgang…..Alles waarvan ik instant kon genieten (en waarvoor ik dus ook niet eerst een heel boek hoefde te lezen) voldeed daar perfect aan. Hoe sneller, hoe beter. Als ik dat allemaal had dan zou het allemaal goed zijn en zou iedereen mij waarderen en trots zijn en het geluk compleet zijn.
Ongelukkig was ik niet. Er was een andere kant in mij die zich door wat ik had meegemaakt heel bewust was dat het leven niet over materie en geld ging en ik was vooral ook dankbaar voor iedere dag met mijn dierbaren……..en ondertussen was daar ook dat stemmetje dat mij duwde en duwde, over grenzen liet gaan, tegen beter weten. Mijn eerste fysieke crisis was daardoor een feit. Mijn lichaam wist beter dan ikzelf dat het genoeg was en ik werd ziek. Het was ook het moment dat ik verplicht stil moest staan. Naar binnen moest en omdat ik op bed lag, moest leren loslaten. Ik stelde mezelf de vraag: Wat als ik er niet meer ben? En ik kwam tot het heftige confronterende antwoord dat het leven dan gewoon door zou gaan. Dus waarvoor zou ik me zo willen bewijzen? Voor wie en voor wat? Het heeft nog een paar jaar geduurd in dit proces tot ik het boek van Eckart weer in mijn handen had. Maar door alles wat ik intussen had meegemaakt, de zelfreflectie, de pijn viel wat ik las nu wel op zijn plek. Ik kon het begrijpen. Nog steeds waren er zaken die ik inmiddels herkende maar nog niet kon toepassen. Observant worden van fysieke pijn, bewust worden van de programmaatjes en de gedachten die je hebt over pijn en dat loslaten dat bleek nog een hele weg en uitdaging!

Mijn BMR®-methode en het Lifemaster programma gaan dan ook precies daarover. Ik had dat nooit neer kunnen zetten als ik zelf niet die weg had doorlopen. Ik snap als geen ander hoe een bewustzijn van pijn je in de macht kan hebben. En dat daaronder het antwoord ligt: Weer helemaal in je PURE, vrije ‘IK’ zijn!
En dat vang je niet zo makkelijk in woorden. Dat is iets wat je vooral ervaart, voelt weet als je het hebt ervaren.
En ja, ons ‘verstand’ wil graag alles begrijpen, benoemen, alles analyseren en overal wat van vinden. En zolang we dat als observant van ons verstand doen, dan is het prima. Gaan we ons identificeren met al onze aangeleerde en overgenomen gedachten dan gaat het mis. Dan koppelen we onszelf ook aan niet relevante gedachten, niet handige programma’s en roepen we dat we dat zijn: “Ik ben onzeker, ik ben depressief, ik heb pijn” enz. En dan verwijder jij jezelf van je PURE ik.
In zijn boek ‘De Kracht van het Nu’ beschrijft hij dat proces en ook om eruit te komen. Logisch dat het voor veel mensen nog ongrijpbare materie lijkt. die ervaring is voor veel mensen nog ver weg. We leren het niet op school en we worden er niet mee opgevoed. En een pijnlichaam, fysiek of mentaal groeit door aandacht en wil aandacht….
Bij mij vielen de puzzelstukjes steeds meer op zijn plek, ook qua toepassen. Mede door de pijn die ik ervaarde, het gevecht dat ik met die pijn aan bleef gaan, omdat ik er van baalde, het mij in de weg zat, het mij belemmerde in wat ik met mijn verstand wilde bereiken en doen. Mijn overlevingsstrategieën waren vooral vechten (weerstand) en ontkennen (vluchten). Vooral niet voelen. De leegtes niet erkennen, maar excuses bedenken en mezelf rechtvaardigen voor mijn gedrag. In plaats van te zijn en te ervaren, wilde ik ermee vechten waarmee ik het juist aandacht gaf en mijzelf ermee identificeerde. Totdat ik stukje bij beetje observant kon zijn van mijn gedrag, mijn pijn, mijn aangeleerde patronen en gedachtes. Samen met andere dingen die ik inmiddels geleerd had, voelde ik dat ik ermee verder kwam en dat ik aan het loslaten was, observant werd.

Inmiddels kan ik zeggen dat ik mezelf als observant kan bekijken en mezelf toe kan staan oude vervuilende patronen los te laten, vanuit vergeving, liefde en dankbaarheid. Ik kan het gevoel wat Eckart omschrijft helemaal meevoelen. Dat heerlijke lichte prachtige energie in elke cel van mijn lichaam dat maakt dat ik stroom. Een onuitputtelijke bronenergie waar we allemaal mee verbonden zijn en mee kunnen verbinden. daar is acceptatie, onvoorwaardelijke liefde, vrijheid en liefde. Dat gevoel is zo waanzinnig verslavend lekker. Dat is een ‘heerlijke high’ waar geen ander stimulerend middel tegen op kan. Rust in je hoofd, een stroom tussen hoofd en hart, zodat je die stroom kunt volgen zonder belemmerende gedachtes of dat stemmetje dat je weer afleidt! En hoe meer ik met mensen hieraan werk en met energie werk, hoe sterker dat is!

Hoe werkt het dan?
Zolang jij je eigen beschermingsmechanismen niet herkent ervaar je nog negativiteit, ongelukkigheid en pijn. Je hoofd blijft dan druk met (vaak tegenstrijdige) gedachten die de leiding over je leven hebben genomen. Je leeft dan je leven op basis van je identificatie met je aangeleerde patronen/gedachten uit het verleden. Je hebt jezelf ooit moeten beschermen en nu leef je nog steeds op die manier. Daar waar jij je onveilig hebt gevoeld, je niet mocht/kon voelen of het niet kon verwerken, heb je een muur neergezet en dus reageer je in soortgelijke situaties nog steeds als die jongere jij die jou moet beschermen. De pijn toelaten is in jouw hoofd geen optie en dat proces is inmiddels onbewust bekwaam. Je zit vast in je eigen patronen van onbewuste beschermingsmechanismen.
Terwijl dat juist jou in het nu belemmert om te groeien, om te zijn wie je wilt zijn, om jezelf te aanvaarden, om te bereiken wat je wil enz. Bewustzijn, herkennen en erkennen dat je dit doet is de eerste stap eruit. De shift in awareness noem ik dat in mijn seminars.
Je moet dus naar binnen – letterlijk in je lichaam – en weer te gaan voelen. Naar de pijn en het herkennen, erkennen en loslaten of ernaar handelen. Dan ben je niet meer de pijn, maar ben je de observant. Wanneer je in dat bewustzijn groeit, zullen gedachten, emoties en oordelen steeds minder grip op je hebben. Hierdoor kun je kiezen voor een andere reactie. Het is dus echt zo dat een betere wereld bij jezelf begint. Wanneer je volledig aanwezig bent, zijn er geen drukke gedachten en kunnen pijn en negativiteit onmogelijk overleven.

Het gaat dus alleen maar om bewust ZIJN. Want dat is wat we werkelijk zijn, wat er altijd al was en nooit verloren zal gaan. Energie gaat namelijk nooit verloren, enkel de vorm. En dat besef vraagt om voortdurende oefening die ik net zo lang zal voortzetten tot ik volledig onbewust bekwaam BEN, aangezien ik het al BEN! Het is eigenlijk zo simpel! Het gaat dus niet om het resultaat, maar om verbinding, vertrouwen, met mezelf en de wereld om me heen. Dan bevind ik me in de flow – de stroom van het leven – en doe ik NU wat ik doe. Niets meer en niets minder. En laat dat nu vólmaakt de bedoeling zijn.

Samengevat betekent in het NU zijn dat je:
* meer verbinding met jezelf en dus je omgeving ervaart
* je zelfbewust bent
* je eten lekkerder smaakt
* je met aandacht echt ergens aanwezig bent
* je volledig zelfacceptatie aanvaard
* jij je verbonden voelt met een bronenergie
* jij in een flow van het leven leeft

Dus hoe kom jij in het nu? 7 tips!

1) Doe 1 ding tegelijk en met aandacht!
Dat kan tijdens het stofzuigen zijn of een klus van je werk. Train jezelf met kleine bezigheden om de aandacht daar te houden
2) Ga de natuur in
Kijk om je heen en blijf bewust van wat je waarneemt. Los van het feit dat de natuur een rustgevende werking heeft, kom je even tot jezelf en dat is belangrijk om in het nu te zijn.
3) Haal bewust adem
Je haalt alleen maar adem in het Nu. Niet voor morgen en ook niet bewaard van gisteren. Dus je adem is altijd in het NU. Volg je adem en je bent in het Nu.
4) Observeer je gedachten
Sta af en toe stil bij je gedachten in een situatie en kijk ernaar als observant. Realiseer je dan dat je niet je gedachten bent en dat je ze als het ware ontkoppelt.
5) Wees dankbaar
Schrijf aan het einde van de dag eens op waar je allemaal dankbaar voor bent. Hierdoor ben je meer bewust van wat je meemaakt en dat er veel is om van te genieten. Dat houdt je in het hier en nu.
6) Vergeef jezelf en anderen
Dat bevrijd letterlijk jou hoofd en lichaam. Al die woede, die negatieve gedachtes zijn vervuiling en leiden je af. Hou liefde in je hart om zelf vrij te kunnen zijn en blijven in welke situatie dan ook.
7) Mediteer
Zorg dat je brein tot rust komt, dat gedachten komen en gaan maar niet met je aan de haal gaan. De Binauarl Beats doen dat vanzelf. Dus waar je kan, plug ze in en gebruik ze!

In ons Liftmaster programma besteden we veel aandacht om bovenstaande vaardigheden te trainen.
In onze Lifemasterweek, laat je vervuiling uit het verleden los en leer je vaardigheden om jezelf vrij en heel te houden!
Tijdens onze Reset Retraite weekend ontdek je je PURE ‘IK’ en tijdens de Lifemasterdag leer je technieken om een gezondere leefstijl makkelijk te integreren.
In een BMR-one-session-coaching kun je jezelf resetten op datgene wat jouw belemmert!
kortom heerlijk jezelf bevrijden en in het Nu zijn, zijn de resultaten van onze prachtige liefdevolle programma.
Wil je meer inspiratie? Luister dan naar de podcasts!

Deel met je netwerk!

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten